ตื่นเช้ากว่าทุกวัน เพราะเสียงแม่ดังกังวาลก้องใส่หูฉันแต่หัวเช้า ตื่นลูก ไปวัดกัน ฉันสะดุ้งโหยง วันนี้วันสงกรานต์ ต้องไปบังสกุลกระดูกให้พ่อ รีบสุดชีวิต ออกจากบ้าน 8 โมง โดยที่แม่หนีไปก่อนแล้ว ก็เราตื่นสายตามเคย ไม่นานนัก ก็ไปถึงวัดอย่างกระหืบกระหอบ
เอาข้าวใส่บาตร นั่งสวดมนต์ กรวดน้ำให้แก่พ่อและญาติๆที่ร่วงลับไป จากนั้นเดินเลาะทางไปยังที่ที่เก็บอัจฐิพ่อ ไม่ได้เป็นสิ่งที่คาดหวังอะไร เพราะทุกๆปีไปก็ได้ได้เจอใครเลย มาปีนี้ ญาติๆพ่อ มากันเต็มเลย มาโดยไม่ได้นัดหมาย รู้จักกันบ้างไม่รู้จักบ้าง เรารู้จักเขา เขารู้จักกัน เรียกกันอย่าง งง! มีความสุขมากมายวันนี้
พอกลับมาถึงบ้านตลอดทางนั่งคิดถึงพ่อตลอด ไม่รู้ทำไม
พ่อเสียมาตั้ง 6 ปีได้แล้วแต่ไม่เคยคิดถึงอะไรมากมายขนาดนี้เลย
" รักพ่อเสมอ "
เธอได้จากฉันไปแล้วจากไปอย่างไม่มีวันกลับมา จากกันไปโดยไม่ทันได้ร่ำลาทั้งๆที่ฉันก็ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ฉันจ้องมองดวงตาของเธอ พยายามอ้อนวอนให้เธอนั้นอยู่ต่อ อยู่กับฉันให้นานๆกว่านี้จะได้ไหม 
